మన తెలుగు మాట

  బెకీ హెంస్లీ      Breathe     కి స్వేచ్ఛానువాదం... మరుగున ఉంటే నీకు బిడియమన్నారు ముందుకు వస్తే నీకు గర్వమన్నారు అడుగుతారు దారి కానీ విని తల దూర్చకన్నారు నీ గొంతు పెద్దదన్నారు కానీ గమ్మునుంటే నివ్వెరపోయారు లేదు వాంఛ అంటే అయ్యో పాపం అన్నారు కలలు పంచుకుంటే పిచ్చిదానివన్నారు చెప్పు వింటామన్నారు విని చెవులు మూసుకున్నారు భయమంటే హత్తుకున్నారు వెనుతిరిగి ఫక్కున నవ్వుకున్నారు అన్న మాటలన్నీ విన్నది, విన్న చిన్నది తాననుకున్నది వాళ్ళు గీసిన అమ్మాయవ్వాలని, ఆ ఉత్తమ స్త్రీ వారనుకున్నది ఒకనాటి మహోదయాన గుండెసవ్వడి అడిగింది నాకేది శ్రేష్ఠమని చాలు చెలి  ఇక సంతృప్తి పరచడం  మరి  అందరిని వేగిరమే పయనమై కానలకి, చెట్ల నడిలో నుంచుంది ఆకులతో చిరుగాలి గుసగుసలు వింది రెపరెపలాడే కేళి చూసింది మద్దితో మాట్లాడింది కదళితో కబుర్లాడింది పున్నాగని పలకరించింది ప్రతి పగలు ప్రతి రాత్రి ప్రతి వసంతం ప్రతి శిశిరం అందరూ చెప్పిన నిర్దేశాలు వినిపించింది జీవితాన ప్రతీ క్షణాన నాలో ఎపుడూ లేమి నాలోనే ఎదో లోపం నా ఉనికి ఒకరికి మరీ తక్కువ లేకపోతే అంతెందుకు మరీ ఎక్కువ ఒకసారి స్థాయి ఎక్కువ కాకప...

బషీర్ బద్ర్    सर झुकाओगे तो पत्थर देवता हो जाएगा     కి స్వేచ్ఛానువాదం... తల కొంతగా వంచితే రాయి కూడా దేవతై పోతుంది తన నంతగా ప్రేమించకు తను వంచకై పోతుంది నేనూ నదినే నా గతి శృతి నాకు తెలుసు ఏ వైపుకు వెళితే అదే తుళ్ళి తుళ్ళి దారై పోతుంది ఎంతో నిజాయతీతో జీవితం నాతో అంది నువ్వు నాకు కాకపోతే మరొకరితో  నాకు  ముడై పోతుంది పై వాడి మీద భారం వేసి తాగుతున్నాను మిత్రమా హాలాహలం ఉన్నా ఇందులో ఔషధమై పోతుంది అన్నీ తనవే గాలి పరిమళం నేల నీలాకాశం నేను ఎటు వెళ్లినా ఎక్కడికి వెళ్లినా తనకి తేట తెల్లమై పోతుంది

  Man Anand Anand Chayo   కి స్వేచ్ఛనువాదం... మనసా నందమా నంద మాయే కడతేరగా గగనాన ఘనాంధకారం విప్పారిన కనుల సూరీడాయే మనసా నందమా నంద మాయే ఎగిసే అలల అందాల కిరణాలు గంగమ్మ ఒడిలోని పవిత్ర జలాలు అర్పించు వేళ ప్రతి సింగారం తేనెలొలుకు సింధూర గీతమై పాడెనే మనసా నందమా నంద మాయే మనసున పేరుకున్న పుట్టెడంత చింతలు కరిగి కన్నీళ్ళై చేతిన వర్షించగా అశృతుషారాలతో బిక్కు బిక్కు నున్న ప్రతి రోమము రొమ్ము విప్పి నవ్వేనే మనసా నందమా నంద మాయే మానస సరోవరం కల్లోల మగ్నం నవదర్పణం తొంగి చూడగా పాశం నాశం లేనిదై  అర్థనిమీలిత నేత్రాలతో ప్రాణ హంస తరలి వచ్చెనే మనసా నందమా నంద మాయే

Kai Baar Yun Bhi Dekha Hai / कई बार यूँ भी देखा है   కి స్వేచ్ఛనువాదం... పలు మార్లు ఇదీ చూసాం ఈ మనసు కున్న సరిహద్దూ మనసు దాటుతూ ఉంటుందీ తానెరుగని దాహం కోసం తానెరుగని ఆశల కోసం మది పరిగెడుతూ ఉంటుంది దారుల్లో, రహ దారుల్లో బ్రతికేటి దారుల్లో విప్పారే పూలు, పూలు మందారాలై ఏ పూవు తీసుకోవాలో హృదయంలో కొలవాలో యేమిటో యేమిటేమిటో ఈ చింతా యేమిటో తీర్చేది ఎట్లో తెలీక సతమతమౌనే ఎవరిని వరి ఇంచను ఎవరి ప్రేమ మరపించను

  ఘడియలు చెప్పే గడియారంలో గంటలు గణించినపుడు షేక్స్పియర్     Sonnet 12: When I do count the clock that tells the time   కి స్వేచ్ఛనువాదం... ఘడియలు చెప్పే గడియారంలో గంటలు గణించినపుడు, గండ్రగొడ్డలి వంటి పగలు కళ్లు కప్పి మాయమయ్యె కరాళ రాత్రియై; సువాసనలు విరిసే మల్లెతీగలు వడిలి హొయలు బాసినపుడు, కాలనాగు వంటి నల్లటి కురులు మెరవగా ముగ్గువలె ధవళమై; మహోన్నత వృక్షాలు ఆకులు రాలి మోడుగా అగుపడిన కారులో అవేకాదా నిరుడు మండుటెండలో మందలకి గొడుగుగా నీడనిచ్చాయి,  వసంతాల సరివన్నెల పచ్చిక ముడుచుకుని మూటైనపుడు పైరులో గడ్డ మంచు కౌగిలిలో కటుకపై తెల్లని ముసుగై మరీ నిల్చాయి, అప్పుడు స్ఫురించింది ఈ ప్రశ్న అహో నీ అందం కాలం చేసే లయవిన్యాసంలో అంతం అవ్వక తప్పదు కదా, ప్రేయసీ ప్రియులు తమను తాము త్యాగం చేసే అనుబంధం వలపుల పంట అంతకు అంత అవ్వగా తాము సమసిపోతారు గదా;     కాలపు కొడవలి కోత నుంచి లేదు జగాన కాపాడే  యే  కవచం,     కొత్త తరం తక్క, నూకలు తీరిననాడు ఎగిరిపోవడం తథ్యం ఈ వచం

  నూతన సంవత్సరోదయం           హెలెన్ హంట్ జాక్సన్ (1830 - 1885)     New years morning  అని 1892 లో రాసిన పద్యంలోని రెండవ చరణానికి స్వేచ్ఛనువాదం...     ప్రతీ రాత్రి నిన్న నుంచి రేపటికి!     రాత్రి అల సొలసిన మేనులకు సల్లని నిదురుల రేయి!     ప్రతి ఉదయం నిజమైన నూతన సంవత్సరోదయం,     నిఖిలమైన పండగల ఆర్ణవం.     ప్రతి రేత్రి చేయాలి పవిత్ర ధాత్రి     అహము బాసి దీక్షబూని భక్తి శ్రద్ధలతో;     ప్రతి దినం మహోన్నత ముహూర్తమే కన్ను తెరిచి కదిలి పోడానికి     సరికొత్త ఆహ్లాదం ఈ వెచ్చని గాలిలో ఆ పచ్చికపైరులో.     కేవలం ఒక రాత్రి పాత నుంచి కొత్తకి;     కేవలం ఒకే నిద్దర నెలరాజు నుండి సూరీడుకు.     కొత్తదనం కాదా పాతల కలల సాకారం;     ప్రతి ఉషోదయం సరికొత్త యుగానికి ఆకారం.

బిమల్ రాయ్ ("ప్రత్యక్షంగా...వారిని కలిసాను", గుల్జార్ గుర్తులు నుండి అనువాదం) నిజం చెప్పాలంటే పంజాబీ కుటుంబంలో పుట్టినా నేను పంజాబీను ఎంతో బెంగాలీను కూడా అంతే. ఎనిమిదో  తరగతిలో ఉండగా ఠాగోర్ నన్ను ఆవహించాడు, కాదు కాదు నేనే ఆయన్ని  పెనవేసుకున్నాను. అప్పటినుంచి ఖచ్చితంగా చెప్పలేను బెంగాలీ నాలో ఇమిడిపోయిందో లేక నేను బెంగాలీలో మునిగిపోయానో. పదోతరగతి అయ్యేప్పటికి ఠాగోర్, శరత్ చంద్ర చట్టోపాధ్యాయ, బంకించంద్ర చట్టోపాధ్యాయ సాహిత్యం ఉర్దూ అనువాదంలో పరిచయం అయ్యింది.  బెంగాలీ స్నేహితులు బడిలో సంభాషించుకోవడం విని నేనూ నేర్చుకోవాలని ఉవ్విళ్లూరాను. నేర్చుకున్నాను. తోడుగా సాహిత్య పఠనంలో అడుగులు వేస్తూవచ్చాను. షుమారు ఈ కాలంలోనే అనుకుంటా రచయత అవ్వాలనే కోరిక నాలో నాటుకో సాగింది. సెయింట్ స్టీఫెన్స్ కళాశాలలో ఉండగా ముంబాయి (అప్పట్లో బొంబాయి) లో ఉన్న మా పెద్ద అన్నయ్య దగ్గరకి నన్ను పంపించారు. బహుశా జీవితం పనికిరాని వాటితో వృధా చేయకుండా బ్రతుకుతెరువు నేర్చుకోవడం కోసం పంపించారు అనుకుంటా. అదే నా యందు ఒక వరమయ్యింది. బొంబాయి వెళ్ళగానే ప్రోగ్రెసివ్ రైటర్స్ అసోసియేషన్ (అభ్యుదయ రచయితల సంఘం) లో, ఇంకా ఇండి...